Algúns adícanse a recoller cans da rúa para salvarllela vida. Paréceme moi ben. Eu vou a tentar facelo mesmo, pero con bicicletas, que me fai máis falta que un can. A esta póñoa eu a andar de novo como Couceiro me chamo... anque sexa de apelido.
Bicicleta de palleiro
fredag, september 25, 2009
Upplagd av Couce kl. 19:56
Etiketter: Adaptación, Bicicleta
7 kommentarer:
Boh!!! entonces non a roubaches....que poca emoción!
Lo peor es que para los suecos coger una bici abandonada de la calle es robar. A sus ojos sí la robé, pero yo estoy bastante seguro de que su dueño o está muy lejos o se la sopla.
o que deberías facer, se tes tempo claro, e roubar unhas pouquiñas máis, arranxalas e poñer unha tenda que se chame MOTOBIKE, que supoño que alí aínda non hai ningunha.
unha aperta leucocito!!
cachis! faltan algúns acentos no meu comentario...
k pasa mandril?¿?como va la bici?¿?keremos una foto haciendo descenso!!!!!!!!!
pintala ...
ya está mas que pintada!!
ahora que se ponga a robar, arreglar y pintarrojear la mia!!!
YUJUUUUUU!! la quiero verde...
Skicka en kommentar