A viaxe de volta foi pesado, pero paga a pena para non ter que durmir zapateado en algún aeroporto. Ás nove da mañán saíamos de Porto nun voo do máis absurdo, xa que en 35 minutos estábamos aterrando en Lisboa; e antes das once da noite estabamos entrando pola porta da nosa casa Skellefteåna. Ademáis tivemos moita sorte, pois o noso voo foi o derradeiro de onte, e hoxe non hubo polo do volcán este islandés. Tódolos aeroportos do norte de Suecia, pechados. Menos mal.
Skellefteå recibíunos con cinco gradiños, gran parte da neve xa derretida e todo bastante mollado, polo tanto, máis escuro. Aínda así, parece que evitamos a parte máis incómoda do desxeo. Mentres se derretía a neve, estaba eu repartindo caviar na herba plastica de Campo Lameiro.
Polo menos, chegar á casa e abrir o buzón púxonos un sorriso nos beizos, xa que en tres semanas o único que había era esto:
Ademáis do sueco gracioso, atención a cómo as testemuñas de Jehová escolleron o idioma adecuado, supoño que deducíndoo do nome que hai no buzón. Iso, ou téñenme controlado.
Polo menos, chegar á casa e abrir o buzón púxonos un sorriso nos beizos, xa que en tres semanas o único que había era esto:
Ademáis do sueco gracioso, atención a cómo as testemuñas de Jehová escolleron o idioma adecuado, supoño que deducíndoo do nome que hai no buzón. Iso, ou téñenme controlado.
4 kommentarer:
¡Animo! Seguro que la primavera traerá nuevas experiencias. El tiempo corre que vuela. A disfrutar.
U abrazo. Nando.
Vaya panorama el del buzón, jeje, seguro que estás esperando una carta...de alguén!
E a revista do jorderas ese de que vai?
Así que de hotelito por Santiajo...
Skicka en kommentar