¡Cheghín!

Pois nada, muchachada, amigos, familiares e demáis visitantes deste o meu novo blog, desde o que pretendo contarvos as miñas vivencias neste setentrional paraxe. Permitídeme que escriba esto en galego, porque xa sabedes que aínda que un ás veces renegue, a terriña tira moito. Xa subindo ó avión pesa marchar, e falalo galego sempre axuda.

Como sabedes, o martes salín de Santiago e pola noite cheguei, previa escala en Stansted, ó aeroporto de Skavsta en Nyköping, preto de Estocolmo, que é bastante diferente ó que calquera pode pensar que é un aeroporto sueco. Mal empezábamos. Eso, xunto co meu cansancio e o plan que me esperaba ó día seguinte, decidín ir a preguntar ó hotel que hay ó lado, e por un módico precio de 590 coronas pasei a noite como dios manda. Ó outro día cando me despertei chovía, mal asunto se pretendía dar uns paseos por Estocolmo, pero collín o bus e alá me fun. Malo sería. Efectivamente, a mañán foi unha merda, chovía que Dios a botaba xunta, pero o Couceiro aínda tiña aquel poncho de emerxencia que compráramos para aquel partido da fase de ascenso do Pontevedriña. ¡Qué ben me veu! Alá polo mediodía levantou, e tiven unha boa tarde para andar de gharana solitaria. Collín un metro e fun a ver o Skogkyrkogården, (Cementerio do bosque). Aínda que o nome pareza tétrico, trátase dun lugar digno de ver. Desconcertante. Nel un parece comprender un pouco máis a morte. Ou igual son monadas miñas. De volta ó centro da cidade aínda me dou tempo de dar unhas voltas máis e ir outra vez tras catro anos á Biblioteca pública de Estocolmo. Encántame volver ós sitios. Encantoume volver a Estocolmo.

Despois do día de voltas pola capital sueca, fun ó aeroporto de Arlanda, no que xa case que daba gusto pasala noite: internet gratis e sofás acolchados. Avión para Skellefteå e bus para o centro da cidade (desta volta non había ningén esperándome á miña chegada). Axencia de aloxamento para estudiantes e camiñata de media horiña con todo o petate de equipaxe hasta a miña nova casa. Desde entonces estou aínda en proceso de adaptación, que vos irei contando en días vindeiros, que tampouco vou a contar todo xunto, que teredes cousas mellores que facer que estar en Internet: ¿non tendes que estudiar/traballar? Pois eso, deica logo, raparigos.

PD: non teño fotos, trouxen a cámara coas pilas vacías e sin o cable para pasalas ó ordenador.