Deica logo raparigos*

Soitu.es ten que cerrar por falta de cartos. Unha pésima noticia para o xornalismo. Representaron durante estes case dous anos de vida un xeito de comunicar independente, meditado, actual. En definitiva, de calidade. Foron capaces de reinterpretar o papel dos xornalistas en internet. Os prestixiosos premios nacionais e internacionais que recibiron na sua curta vida non foron avals suficientes como para que o BBVA seguise adiante como máximo accionista. Estou seguro de que non era unha das súas meirandes inversións. ¿Cómo pode ser que haxa unha recua de vinte e pico canles de TDT con teletiendas e reposicións contínuas e sen embargo non haxa sitio para a calidade de Soitu.es? ¿Cómo pode ser que a televisión siga pragada de Gran Hermano e tódolos seus clons en forma de bailes, viaxes ou granxas? ¿Cómo pode ser que se coma tanta merda en España sin rechistar? Polo carallo teñen que cerrar os xornáis-panfleto (sexa El País, La razón, Público, El Mundo... e demáis borralla). Donde hay merda sempre hay moitas moscas dispostas a comer.

As empresas españolas (neste caso os bancos, BBVA) teñen un comportamento curioso se o comparo co que pasa aquí. As empresas escandinavas adoitan ter nos seus países de orixe, inversións pouco (ou nada) rentables pero que teñen algún compoñente de servicio social. Igual que adoitan ter detalles en canto os precios e servicios con seus paisanos, de xeito que a xente ten unha grande consideración hacia as empresas nacionais. En parte, síntenas como súas, porque as sinten necesarias. Nembargantes en España danse casos, por exemplo, como os de Telefónica, unha das maiores empresas do nosos país. Telefónica ten en España a peor relacion calidade-precio de todolos países nos que está presente, en lugar de ter un detalle cos antigos propietarios da empresa: todos; o que fan é sangrar á xente. Como Telefónica, tantas outras.

Para min soitu.es eran un grande lazo coa miña terra. Un medio de comunicación de cuxa obxectividade me fiaba case sempre. Acábame de sorprender tanto a noticia que non puiden evitar publicar este post dende a biblioteca. A lo menos teño diante miña unha relaxante vista panorámica da cidade de Skellefteå co río de por medio e os seus pescadores de salmón.

Ai, válgame Dios.

Actualización:
O BBVA pagará 3 millons anuales a Goirigolzarri trala su marcha do banco
O BBVA gañou 4179 millóns hasta setembro, un 7,2% menos
Xa sei que non teñen a obriga de manter ningún medio de comunicación, pero custáballe ben menos do que pode parecer.

Fanta de piña

Vina no supermercado e o meu espírito aventureiro non me deixou outra opción: tívena que probar. Parece que é una edición limitada, como as que tamén se fan en España, principalmente no verán. Aínda que coñecendo a estes suecos, non me extrañaría que triunfase. ¡Non teñen Aquarius!


Espero que eso de Jamaica non signifique que ten sorpresa en forma de helicóptero. De todolos xeitos sabe bastante mal, non lle chega ós nocellos á Fanta de naranxa de Pasarón cuxo sabor -din quenes a probaron- é único, debido posiblemente á maxia que no noso estadio se respira.Outros dín que é porque leva tanto tempo nas neveras que o gas carbónico ese comeza a disolvelo metal. Esto, xunto coas partículas de plástico que se desprenden dos vasos de usar e tirar e a omnipresente mala hostia de Pouquiño, pode ser o que lle confira ese sabor especial. Eu quédome co da maxia.

Efectivamente sí, estiven xogando co Gimp, que non co Photoshop.

Exame e neve

Onte pola mañá tiven o meu primeiro exame en Suecia. Eu pensaba que os exames eran igual en todas partes, ahí pouco hay que variar. Nembargantes a cantidade de comida e bebida que levan os alumnos é un pouco surrealista. Só vou dicir: tupper, coitelo e garfo. Pero os meus amigos suecos xa me recomendaran levar polo menos algunha chilindrada para levar á boca, que aquí era moi habitual seica, e que viña moi ben. Fíxenlles caso. Simplemente parar no medio do exame, deitarse un pouco na cadeira e comer unha mandarina mirando pola fiestra, non está nada mal. Para facer eso hay que levar as cousas ben estudiadiñas e afrontar o exame con moita tranquilidade. Se hai algún lugar que se presta para facer as cousas con tranquilidade, estou nel. Se fas a clásica de non durmir en toda a noite, entonces se cadra o mellor é que leves un termo de café. Eu sempre fun máis de ir o exame levando estudiado pouco que tendo durmido pouco.

Ó saír do exame parecía que quería empezar a nevar. Aquelo que non sabes se é neve ou choiva. E tampouco facía moito frío: estabamos en positivo, que polo de agora xa é bastante. Pola noite xa a neve era de verdade e pola mañá a cidade estaba cuberta de branco. Home, polo de agora pouca cousa. Neva máis en Lugo ou en Murillo.

A primeira vez que a neve bota ese manto branco sobre todo canto te rodea sempre é especial. En febreiro seguramente estarei acostumado ou incluso farto, pero polo de agora faime chiste. Non sei por qué a neve ten ese aquel. Encántame Escandinavia. Voltando á casa viña pensando quen queira vir aquí, facelo en primavera ou verán está moi ben, pero para ver e vivir algo distinto, en inverno, cun metro de neve.




Por certo, o exame, ben. Estudiara moito. Verémolas calificacións.

PD
Desafío para Nando... bueno, calquera que queira ou sepa pode tentar resolvelo. Este é sinxelo. Pregunta do exame:

A tree point bending test is performed with a wood sample with cross section 20 x 20 mm and lenght 20 cm. The force-displacement curve is linear up to 1000 N at 1,2 mm displacement. What is the elastic modulus (MOE)?

Ocupado

Moitos días van que non fago máis que da casa á universidad e da universidade á casa:

If the diffusion coefficient D = 10^-9 m²/s for solid wood, how much water vapour travels through a 1 cm thick solid wall during 24 hours per m², if the Equilibrium Moisture Content climate on both sides corresponds to 16 % resp. 8 % MC?

Estas cousas levaban tanto tempo sen usarse na miña cabeciña, que xa estaban alá no fondo. A ver se as dou sacado dalí antes do exame do venres. E despois de sacalo teño que traducilo, mimá. Sea así, sarna con gusto non pica... polo menos non pica tanto. Eso de andar a xogar con cachos de madeira...

Proba de Static bending

Tampouco é que esté todo o día tumba que dalle, tempo para unhas patadiñas ó balón sempre se saca. Martes e xoves concretamente. ¡Ah! e o venres pasado, que me invitaron a xogar uns colombianos que teñen cara de actores-extras-maleante de Amores Perros e son ben brutiños. Esa sarna sí que non pica.

Crack

Sentámonos aquel día na biblioteca para facer un traballo en grupo. Nas bibliotecas suecas, polo menos nesta, non é preciso gardar silencio. Ainda así, estamos no país da tranquilidade, e calquer pequeno contratempo parece máis do que en realidade é. De súpeto, sen ningunha causa aparente ocorre algo como esto:

O fulano que estaba sentado lendo neses sofás case fai por el. Os enxeñeiros e arquitectos que fagan as súas cábalas de por qué rompeu, a miña é que o edificio está repisando algo, nótase no chan. En menos de dez minutos chegou un fulano con funda e ferramentas colgadas do cinto; e non era eu. Lástima, porque xa vou botando de menos coller unha radial ou unha machada na man. Non sei se montar un pendello polos arredores.

Celular

Téñovos abandonadiñas, miñas vacas, pero non teñades medo que aquela nevada aínda non me enterrou. Foi un aviso. Esta semana estiven que non parei. Moitas entregas todas xuntas, e poucas ganas de darlle á tecla. Ademáis, estiven moi ocupado buscando por un aparato destes:

Pero non vos preocupedes, que na casa ha de estar ben apagadiño.
Esta semana tentaréi darlle máis vida a esto.

Primeira nevada*

Sí que comezamos cedo. O escuro e frío inverno achégase inexorablemente.


Polo menos vai avisando.
A foto foi tomada xusto antes de publicalo post: 4 de outubro á tardiña.

* Actualización: son as seis e media da tarde, é completamente de noite e unha fina e esvaradía capa branca cúbreo todo.

Xiada

O termómetro de antes é o que está na fiestra da outra habitación, que estaba desocupada. Sí, estaba. Onte chegou o compañeiro de piso, deixou as súas cousas, pero non parou. Con que non sexa como os que me tocaron no país veciño, confórmome.

Para ilustrarvos sobre a meteoroloxía quizáis sexa incluso máis divertido facelo por medios gráficos. Por exemplo, mentres esta mañá ía en bici ó mismo sitio que fun este día a pé (tardando hoxe menos da metade de tempo), paréime para xogar un pouco co macro da cámara nunha leira donde o sol entraba por entre as árbores e ía derretindo a xiada que xa fai que teña o asiento da bici xeádo pola mañá.

Ou tamén podo comprar un termómetro.

Bos días

Pola mañán, a iso das 7:30, cando Suecia xa leva un bo pouco funcionando, a intensa luz que entra pola fiestra fainos crer que o día será espectacular. Así é, sen dúbida.


Sen embargo, para algún o día podería empezar a estropearse ó reparar no termómetro.



Primeiro de outubro, nove da mañá, cero gradiños.
A min encántame. Non che sudan os pes.

PD
Por certo, a miña bicicleta rescatada da rúa é a do medio. Pois claro que sobreviviu, ¡¿cómo non vai sobrevivir!?